ترجمه ی شعر(( په ته سو))

           غروب که می شود

           غم ٬ با تبری تيز دهان در دست

            هجومم می اورد و

            پيا پی 

            بر ساقه ی درخت  جانم می کوبد

            من نيز 

            تندو تند ارزوهای  ا بيم را می سوزانم و

            مرحمی می کنم و

             بر زخم های عميقم می گذارم و

             با دستمال شعرهای سرخ می پيچمشان

             بامدادان

              غم ؛ با تبری کند دهان و شکسته

              خسته و بی رمق افتاده و

              درخت جانم

               در زير بار ای کاش های ابی و شعر های سرخ

               سر خم کرده است.

                         

    نوشته شده در ساعت۳۳/۲۱ بهنام



نویسنده : مسعود قنبری ; ساعت ٩:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٩/٧